Belgisch voorzitterschap van de Raad van de Europese Unie

 

 

 

 

 

 

 

Eerste indrukken

Neem een stap naar links als u de tentoonstellingsruimte binnenkomt. U staat dan vlak voor een uittreksel uit de reisdagboeken die Philippe Herbet bijhield tijdens zijn expeditie in Wit-Rusland, een voor ons onbekend land, dat hier nochtans niet zo ver vandaan ligt. Het uittreksel: "Dorah was spoorloos verdwenen en ik had het gevoel dat ik haar nooit meer zou terugzien. Nooit meer.” lijkt wel een soort schreeuw om hulp bij Dorah, een Wit-Russische vrouw waar hij gedurende een winter in Berlijn wellicht een relatie mee had.

Laat vervolgens uw blik afdwalen naar rechts waar een lange rij vrouwenportretten de muur siert. Deze vrouwen hebben waarschijnlijk twee punten gemeen, hun Wit-Russische afkomst en hun geïntrigeerde blik naar de man die de camera hanteert.

Het geheel van deze portretten lijkt het resultaatvan een zoektocht, alsof de auteur wanhopig heeft geprobeerd in elk van deze vrouwen een stukje terug te vinden van zijn geliefde Dorah, hoe klein het ook moge zijn.

Philippe Herbet: een man met roots tot in het oosten

Waarom koos Herbet Wit-Rusland voor een dergelijk avontuur? In realiteit is dit land slechts één van de haltes op het pad dat hij  lang geleden al begon. Hij ging van start in Seraing, de stad waar hij opgroeide, om zich daarna te verdiepen in zijn Turkse afkomst tijdens een verblijf in Istanboel. Tenslotte ging de Luikse artiest zich interesseren voor de landen van midden- en Oost-Europa.

Zijn queeste, die hij 'rizoom' heeft gedoopt, houdt in dat hij op deze verschillende plaatsen verblijft, zich erdoor laat doordringen, ze zich eigen maakt tot ze echt een 'thuis' worden, nieuwe roots voor zichzelf.

Het mogen dan wel nieuwe roots zijn maar hij weigert resoluut zich op deze plaatsen te nestelen. Zoals hij beschrijft in één van de uittreksels uit zijn reisdagboeken: “het rizoom wordt niet voldaan (…) door langdurige haltes. Ik keer dan wel meerdere malen terug naar plaatsen die ik al gezien heb, die bijna vertrouwd zijn geworden maar ik hou van het gevoel te dolen: mij verloren te voelen in de ledigheid van de dingen, van de wereld." Geen verstarring dus. Zijn dorst naar het 'elders' krijgt steeds weer de bovenhand en drijft hem ertoe zijn 'rizoom' steeds een beetje verder naar het oosten te verplaatsen.

Een museum in een oase van groen

Deze expeditie, door wat Philippe Herbert zelf als ‘zijn rizoom’ omschrijft, kunt u in het Fotografiemuseum van Charleroi beleven. Dit museum ligt in een oud klooster in Mont-sur-Marchienne, op enkele kilometer van Charleroi.

Sinds 2008 is het museum uitgebreid met een nieuwe vleugel verbonden aan het oude klooster. Naast de tentoonstellingsruimtes huisvest de nieuwe vleugel een café, een prachtige wintertuin en een bibliotheek gewijd aan het thema van de fotografie.

Het museum heeft ook een vaste collectie die de zowel geschiedenis van de fotografie vertelt, als de meest hedendaagse artiesten tentoonstelt. Daarnaast heeft het museum ook didactische zalen voor alle leeftijden die meer uitleg verschaffen over de optische, chemische en digitale technologie die achter de fotografie schuilgaat.

Kortom, een bezoek aan dit museum is een echte aanrader.

 

Officiële website van het fotografiemuseum van Charleroi