Belgisch voorzitterschap van de Raad van de Europese Unie

Het Comité van de Regio’s (CvdR) vindt zijn oorsprong in het Verdrag van Maastricht (1992). Door de lokale en regionale overheden van de lidstaten te betrekken bij de Europese besluitvorming heeft het Comité een functie als bruggenbouwer tussen de EU enerzijds en de burger anderzijds.

Rol

Het Comité is de stem van alle lokale en regionale overheden binnen de EU. Het geeft advies bij wetgevingsvoorstellen over zaken die de regio’s betreffen, zoals onder meer milieu en onderwijs. Het Europees Parlement, de Raad en de Commissie zijn verdragsrechtelijk verplicht in bepaalde gevallen bij het Comité te rade te gaan. Het Comité kan ook op eigen initiatief advies uitbrengen. Het advies is echter nooit bindend voor de instellingen.

In het CvdR zetelen zowel gekozen vertegenwoordigers als uitvoerende mandatarissen. De leden kunnen dus enerzijds regionale parlementairen of gemeenteraadsleden zijn, of anderzijds regionale ministers of burgemeesters.

In de praktijk

In het comité zetelen 344 leden uit alle Europese lidstaten. Ze hebben een politiek mandaat in hun lidstaat, worden door hun land voorgedragen en formeel benoemd door de Raad. Het Comité is een heterogeen orgaan, waar lokale en regionale politici uit alle lidstaten zetelen.

Om de tweeënhalf jaar verkiest het Comité een voorzitter uit zijn midden. Sinds 10 februari 2010 staat Mercedes Bresso aan het hoofd van het CvdR. Een Bureau moet de voorzitter bijstaan in zijn taken. Hierin zetelen ondermeer de 28 vicevoorzitters.

De voltallige vergadering komt minstens één maal per kwartaal samen. Het Comité beschikt over zes gespecialiseerde Commissies die de adviezen inhoudelijk voorbereiden.

Sinds het Verdrag van Lissabon beschikt het CvdR over de bevoegdheid om bij het Hof van Justitie een klacht in te dienen tegen Europese wetgevingshandelingen wanneer het CvdR van mening is dat het subsidiariteitsbeginsel geschonden werd. Subsidiariteit is een belangrijk gegeven binnen de Unie. Dit beginsel bepaalt dat een beslissing op het meest aangewezen niveau moet genomen worden. Op die manier verbiedt het de Europese instellingen over zaken te beslissen die beter op een ander niveau afgehandeld kunnen worden.