1. Het schrikbeeld van de oorlog (1945-1950)
Kort na de Tweede Wereldoorlog worden de Europeanen geconfronteerd met een essentiële vraag: hoe de vrede en de voorspoed waarborgen op het oude continent en in de toekomst een conflict van dergelijke omvang voorkomen? Talrijke leiders en intellectuelen verkondigen met luide stem dat de tijd voor de Europeanen gekomen is om de weg van de eenheid te kiezen.
2. De geboorte van de zesling (1950-1958)
Om deze eenwording te starten, kiezen de Europese leiders voor de methode van een Europese samenwerking. Ze beseffen dat de vereniging van de Europese volkeren geen eenvoudige zaak zal zijn. Daarom geven ze de voorkeur aan een geleidelijke aanpak waarbij ze zich verenigen rond gemeenschappelijke economische belangen. De zes landen (Frankrijk, Duitsland, België, Nederland, Luxemburg en Italië) die het project van de Europese opbouw hebben opgericht, beslissen om eerst hun productie van kolen en staal bijeen te voegen om hun samenwerking dan geleidelijk uit te breiden tot hun volledige economie.
3. Vallen om te leren lopen (1958-1986)
Langzamerhand worden de funderingen van de Europese integratie gelegd. Zoals de oprichters voorzien hadden, worden steeds meer sectoren opgenomen in deze logica van samenwerking. Maar hoe kan deze eenwording zonder botsingen verlopen? Welke richting moet deze integratiebeweging volgen? Welke procedures moeten de voorkeur krijgen? Vele vragen waarover de Europese staten nog verdeeld zijn.
4. Wie groter wordt, moet zich kunnen aanpassen (1986- 2010)
Na een evolutie van meer dan dertig jaar wordt het tijd dat de Europese leiders een politieke dimensie geven aan hun eenwording. Europa moet een nieuw gezicht krijgen en er moet een ruimer systeem komen. Bovendien verdringen de kandidaten zich voor de deuren van de EEG, dan van de EG en uiteindelijk van de EU. De Europese (economische) Gemeenschap wordt geleidelijk een steeds grotere en meer diepgaande Unie die 27 leden telt. Er is dus absoluut een ingrijpende hervorming van het eerst opgerichte institutionele systeem vereist. Vele verdragen zullen elkaar opvolgen om dit doel te bereiken. Twee ervan vormen echte keerpunten in de Europese opbouw: het Verdrag van Maastricht (1992) en het Verdrag van Lissabon dat in werking treedt op 1 december 2009.
5. Een lange en moeilijke weg banen in minder dan een eeuw !
Dit is het huidige beeld van de Europese Unie: er zijn 27 lidstaten, in een Fins restaurant betalen we in euro, we reizen van het ene land naar het andere zonder grenscontrole en wanneer een Europees gebied getroffen wordt door overstromingen, bieden de andere lidstaten financiële steun voor zijn heropbouw.